ScrollToTop

Choć autyzm najłatwiej jest zdiagnozować u dziecka w wieku przedszkolnym, często pierwszą diagnozę jesteśmy w stanie postawić już w przypadku niemowlęcia. Jest to bardzo ważne, im bowiem wcześniej zdiagnozujemy schorzenie i podejmiemy pierwsze działania terapeutyczne, tym lepsze będą ich efekty. Mózg dziecka w pierwszych latach życia wykazuje nie tylko dużą plastyczność, ale i zdolność kompensacji niektórych funkcji, które z różnych przyczyn uległy zaburzeniu. Do dziś nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie o to, jakie czynniki mają największy wpływ na zaburzenia autystyczne.

Często wspomina się o czynnikach genetycznych, zawsze jednak w tym samym momencie następuje podkreślenie, że jest to hipoteza, która wymaga badań i zbierania określonych dowodów.

Jakie objawy autyzmu można dostrzec u niemowląt?


iStock 624025832

Trudno o określone ramy wiekowe, które pozwalają na diagnozę autyzmu u dziecka, mamy bowiem do czynienia z zaburzeniami, które w każdym przypadku mogą dawać o sobie znać w inny sposób. Niektórzy rodzice są w stanie wychwycić pierwsze budzące niepokój sygnały już u dziecka półrocznego. Inni rodzice dopiero w wieku przedszkolnym odnoszą wrażenie, że coś jest nie tak. Oczywiście, pewne zachowania mogą być alarmowe. Jest tak choćby wówczas, gdy dziecko nie reaguje uśmiechem na widok bliskich mu osób, nie rozpoznaje twarzy, mało gaworzy, a jeśli już pojawia się u niego gaworzenie, jest bardzo monotonne oraz wtedy, gdy mimika twarzy niemowlęcia jest bardzo uboga. Alarmować może także jak gdyby nieobecny wzrok małego dziecka, brak reakcji na tak zwany trójkąt komunikacyjny, na który składają się oczy i usta, a także brak pozytywnych reakcji na przytulanie.


Oczywiście, nie można natychmiast zakładać, że każde dziecko, które nie przepada za przytulaniem cierpi na autyzm wczesnodziecięcy. Bywa przecież i tak, że dzieci autystyczne lgną do bliskich im osób. Mogą też patrzeć na rodziców, choć nie wykorzystują kontaktu wzrokowego do tego, aby nawiązywać interakcję społeczną. Dzieci autystyczne mogą też przytulać się do mamy, rezygnować jednak natychmiast, gdy zdarzy im się wyczuć na jej skórze zapach perfum. Dzieci z autyzmem są też wyczulone na różne dźwięki, przeszkadzać może im więc nie tylko hałas, ale nawet głośna muzyka. Uciekają wówczas w miejsca, które są spokojne i ciche, a tym samym pomagają im w przywróceniu ładu oraz harmonii. Często wykonują też tak zwane stereotypowe ruchy, na które składa się choćby kiwanie się i uderzanie głową.